| تبليغات | X |
|
دنیا خوابی است که اگر آن را باور کنی پشیمان می شوی. مولا علی ع
|
مشرب می شناسم اما واخوردن نمییارم.
دل تشنه و در آرزوی قطره ای میزارم.
سقایه مرا سیری نکند.
من در طلب دریاام.
بر هزار چشمه و جوی گذر کردم.
تا بو که دریا دریابم.
در آتش عشق غریقی دیدی؟
من چنانم.
در دریا تشنه ای دیدی؟
من آنم.
راست به متحیری مانم که در بیابانم.
فریاد رس که از دست بیدلی بفغانم.
کریما!
این سوز ما امروز درد آمیز است.
نه طاقت بسر بردن ونه جای گریز است.
سر وقت عارف تیغی تیز است.
نه جای آرام و نه روی پرهیز است.
الهی!
همه بتن غریبند و من بجان ودل غریبم.
همه در سفر غریبند و من در حضر غریبم.
الهی!
هر بیماری را شفای از طبیب و من بیمار از طبیبم.
هر کرا از قسمت بهره است و من بی نصیبم.
هر دل شده با یاری و غمگساری است و من بی یار و غریبم.
همه شب مردمان در خواب و من بیدار چون باشم؟
غنوده هر کسی با یار و من بییار چون باشم؟
سبحان الله!
ما را بر این در گاه همه نیاز.
روزی چه بود که قطره ای از شادی بر دل ما ریزی؟
تا کی ما را می آب و آتش بر هم آمیزی؟
ای بخت ما از دوست رستخیزی!
روزگاری او را میجستم خود را مییافتم .
ای حجت را یاد وانس را یادگار
چون حاضری این جستن به چه کار؟
الهی!
یافته می جویم با دیده ور میگویم
که دارم چه جویم؟ که می بینم چه گویم؟
شیفته این جست و جویم
گرفتار این گفت وگویم.
ای پیش از هر روز و جدا از هر کس!
مر در ین سور هزار مطرب نه بس!
الهی!
نصیب این بیچاره از اینکار همه درد است
مبارکباد که مرا ایندرد سخت در خورد است.
بیچاره آنکس که ازین درد فرد است
حقا که هر بدین درد ننازد ناجوانمرد است.
